Ik ben geen religieus mens, in tegendeel. Maar ik heb onlangs met plezier gekeken naar een drieluik van de RKK over ‘De Weg naar Santiago‘. Over de vele mensen die jaarlijks de ‘camino‘ lopen. Een tocht die begint in Frankrijk en eindigt in de kathedraal van Santiago de Compostella. Daar kunnen zij de pelgrimsmis bijwonen. De pelgrimstocht is al meer dan duizend jaar oud, en van oudsher betreft het gelovigen die heilige plaatsen vereerden of boete wilden doen.
Tegenwoordig zijn er steeds meer mensen die het vanuit andere beweegredenen doen. Om zichzelf te vinden bijvoorbeeld of vanwege de sportieve prestatie. In het RKK programma werd onder andere een man gevolgd die de route in zijn eentje liep. Hij had jaren op zijn vrouw ingepraat om samen die tocht te maken.
Toen ze eindelijk instemde en hij het helemaal gepland had, overleed ze. Een jaar later besloot hij alsnog te gaan. Ook als een soort eerbetoon aan haar. Tijdens de eerste etappes werd hij gevolgd en merkte je ook in de interviews dat hij het zwaar had.
Voice-over: “Hij zou Santiago de Compostella nooit halen. Drie dagen na dit interview overleed hij aan een hartstilstand.”
Toen zei ik een woord waarvan de RKK vast niet gewild had dat ik dat naar aanleiding van hun programma had gezegd. Ik vond het zo oneerlijk. Dat iemand een klap incasseert. Vastberaden is alsnog zijn doel te bereiken. En dan zelf onderweg sterft.
Toevalligerwijs heeft Emilio Estevez net een film gemaakt over dezelfde pelgrimstocht: The Way. Zijn vader, Martin Sheen, speelt de hoofdrol. Het gaat over een vader (Sheen) wiens zoon (Estevez) verongelukt tijdens het lopen van de camino, en die besluit de tocht met de as van zijn zoon te vervolgen. Mooie film. Alleen jammer van de clichématige manier waarop de Nederlandse loper (gespeeld door Yorick van Wageningen) wordt neergezet. Of misschien zijn we gewoon zo. Oordeel zelf!
